Ekrana Bakarken Hayatı Kaçırmayalım

Bir zamanlar bir araya geldiğimizde birbirimizin yüzüne bakardık. Şimdi ise aynı masada oturup farklı ekranlara bakıyoruz. Sohbetlerin arasına bildirim sesleri, yürüyüşlerin arasına mesajlar, ailece geçirilen zamanın arasına sosyal medya giriyor.

Özellikle gençlerimiz için cep telefonu artık yalnızca bir iletişim aracı değil; hayatın neredeyse merkezinde.

Elbette teknolojiye karşı çıkmak mümkün değil. Üstelik buna gerek de yok. Bugün telefonlarımız sayesinde bilgiye saniyeler içinde ulaşıyor, dünyanın diğer ucundaki insanlarla iletişim kuruyor, eğitimden sanata pek çok alanda sayısız imkândan yararlanıyoruz.

Sorun telefonun kendisi değil.

Sorun, telefonu bizim kullanmamız gerekirken bir noktadan sonra telefonun bizi yönetmeye başlaması.

Sabah gözümüzü açtığımızda ilk işimiz telefona bakmak, gece uyumadan önce gördüğümüz son şeyin yine telefon ekranı olması artık bize normal geliyor. Birkaç dakika boş kaldığımızda elimiz farkında olmadan cebimize gidiyor. Otobüs beklerken, yemek yerken, arkadaşlarımızla otururken hatta bazen karşıdan karşıya geçerken bile gözümüz ekrandan ayrılmıyor.

Peki, bütün bunlar olurken neleri kaçırıyoruz?

Belki yanı başımızdaki insanın anlatmak istediği bir derdi… Belki ailemizle geçirebileceğimiz güzel bir akşamı… Belki okunacak bir kitabı, yapılacak bir sporu, öğrenilecek yeni bir şeyi… En önemlisi de bir daha geri gelmeyecek zamanı.

Gençlerimize “Telefonu bırakın” demek tek başına çözüm değil. Çünkü teknoloji onların dünyasının doğal bir parçası. Asıl mesele, teknolojiyi hayatın tamamı hâline getirmeden kullanabilmeyi öğrenmek.

Bunun için büyük kararlar almaya da gerek yok.

Yemek masasında telefonu bir kenara bırakmakla başlayabiliriz. Arkadaşımızla konuşurken ekrana değil onun yüzüne bakabiliriz. Sosyal medyada geçirdiğimiz süreyi kontrol edebilir, günün belirli saatlerini telefonsuz geçirebiliriz. Yürüyüş yapabilir, sporla ilgilenebilir, kitap okuyabilir, ailemizle ve dostlarımızla daha fazla vakit geçirebiliriz.

Ama burada sorumluluk yalnızca gençlerde değil.

Anne ve babalar olarak gençlere “Telefonu bırak” derken elimizde telefon varsa sözümüzün ne kadar etkili olacağını da düşünmeliyiz. Çocuklarımızın ve gençlerimizin teknolojiyle ilişkisini değiştirmek istiyorsak önce yetişkinler olarak kendi alışkanlıklarımızı sorgulamalıyız.

Çünkü gençler çoğu zaman söylediklerimizden çok yaptıklarımızı örnek alıyor.

Telefon hayatımızı kolaylaştıran muhteşem bir araç olabilir. Yeter ki hayatımızın kendisi hâline gelmesin.

Gençlere söylemek istediğim şu:

Telefonunuzu kullanın, teknolojiyi takip edin, dünyadan haberdar olun, öğrenin, araştırın, üretin. Ama başınızı zaman zaman ekrandan kaldırmayı da unutmayın.

Çünkü hayat, ekranda gördüklerimizden çok daha büyük.

Ve en önemlisi…

Şarjı biten telefon yeniden doldurulur; geçen zamanın ise şarj aleti yoktur.