Bu Ülke Samavi’lere Borçludur!

Devleti Aliyeyi Osmaniye Cumhuriyete dönüşünce yönetim boşluğu yaşandı, kimi nitelikli insan bu yeni sisteme mesafeli durdu, kimisi de yönetime talip oldu ama yetenekleri buna elvermedi.

Kurucu meclisin neden karar yeter sayısı olmadığı halde feshedildiğini düşürsek meselenin aslı anlaşılıyor aslında.

Musatafa Kemal ve etrafındakiler kurucu meclise söz geçiremiyorlardı da ondan dolayı meclisi feshetti.

İkinci meclis yani cumhuriyeti ilan eden meclis atama yoluyla gelen vekillerden oluşuyordu, dolayısıyla birilerinden gelen işraete göre el kaldırıp el indirecek kimselerdi.

Zaten o gün bu gündür meclisi istediğimiz kaliteye ulaştıramadık.

Bu şekilde hem var, hem yok ikilemi arasında yaşayan meclis bir türlü halk adına varlığını gösteremedi, dolayısıyla devlet erkleri pamuk ipliğiyle bir birine bağlıydı. Şaka bir yana 12 Eylül öncesi 100den fazla yapılan oylama turlarına rağmen meclis bir türlü cumhurbaşkanını seçememişti. Ona göre ülkede de bir başıboşluk bir kavga ve kargaşa vardı, Aslında Askeri cuntanın darbesi kimi vatandaşlarımızı memnun etmişti, ama asıl kabahatleri yetkiyi eline aldıktan sonra yaptıkları zulümler oldu.

Bu anarşinin başını da okullar çıkıyordu, onun için devlete ilk baş kaldıranlara “Talebe” diyorlardı.

12 Eylül sonrası kapımızı çalan bir dilenciye yaşlı olması hasebiyle “neno biz talebeyiz, verecek paramız yok” deyince, nene irkildi ürkek bir sesle “talebe mi? Allah korusun yavrum” deyip kapımızdan uzaklaşmıştı.

İhsan Parçacı adında bir çocukluk arkadaşım, üçüncü dereceden de yakınım birkaç arkadaşıyla 12 Eylül darbesinden sonra köyüne sığınmışlardı, üç- beş kişiydiler, birkaç ay sonra köyün kırsalında onlardan ikisini öldürdüler, birini de yakaladılar, ama İhsan Parçacının yakın akrabalarından 70 yaşındaki aile fertleri dahil 6-7 kişiyi alıp götürdüler 6 ay sorguya tabi tuttular, o günlerde gözaltına alınanların başına gelenleri, gelin 16 yaşında bir lise talebesi olan ve 7 yıl Diyarbakır cezaevinde kalan Abdürrahim Semaviden dinleyelim.

ABDURRAHİM SEMAVİ: 90 GÜNDE 90 YILLIK ÖMRE BEDEL İŞKENCE GÖRDÜM

Mardinin Nusaybin ilçesinde doğan Abdürrahim Semavi, Diyarbakır Cezaevinde yaşadıklarını CNN Türke şöyle anlattı.

“Lise 2 öğrencisiydim. Okula gitmeye başladık. 3 Aralıkta okula yaklaşık 400 civarında askerle operasyon yapılarak alındım” diyen Semavi ilk olarak Nusaybin Tank Taburunda tutulduğunu söyledi ve “Mardinde 90 gün boyunca 90 yıllık ömre bedel bir işkence gördüm. Doğuda, güneydoğuda ve belki İç Anadoluda yapılan işkencelerin doruğu yaşanıyordu” dedi.

Gözaltında nerede yemek yediğini ya da kime selam verdiğini söylemenin bile o kişilerin yakalanmasına neden olduğunu belirten Abdürrahim Semavi, “O 90 gün iradeyi korumak olağanüstü bir güç gerektiriyordu” diye konuştu.

Mardinden 93 gün sonra Diyarbakır Cezaevine sevk edildiğini aktaran Semavi, o günleri şöyle anlattı: “O dönem Diyarbakır Cezaevinde yaşananlar geniş kitlelere yansımamıştı. 6 yıl, 7 ay 11 gün kaldım ama hep tutukluydum. Cezam kesinleşmemişti. Hücrelerde ilk tanıştığımız bir köpekti. Co isminde cezaevi iç emniyet amiri olan Esat Oktay Yıldıranındı. Köpeğe ya istendiği gibi tekmil verilmesi gerekiyordu ya da sizi tırmalardı ve kanı da yalardı.”

Abdürrahim Semavi, bir gün kendisine çikolata verileceği söylendiğinde onun yerine ağzına tıraş köpüğü sıkıldığını ifade etti ve “Banyo yapmak ister misin dediklerinde, bunun aşağıdaki fosseptik çukuru olduğunu herkes biliyordu. Yemek yemek istersen fare ikram ederlerdi” dedi.

Hakkârili ve Türkçe bilmeyen 83 yaşındaki bir muhtarın marşları ezberleyemediği için şiddete maruz kaldığını söyleyen Semavi, “O yaşlı muhtarımız komalık oldu. Yaşlı amca daha sonra vefat etti” dedi.

O dönem görüşmede Kürtçe konuşmak yasak olduğundan dolayı babasının Türkçe bilmeyen annesine Nusaybinden Diyarbakıra gelene kadar “Oğlum nasılsın?” cümlesini öğretmeye çalıştığını belirten Abdürrahim Semavi, “Annem ‘Oğul nasıl? diyebildi ve yığıldı. ‘Bu benim oğlum değil, benim oğlumu getirin diye Kürtçe çığlık attı. O çığlıkla beraber tekmeleye tekmeleye uzaklaştırdılar” diye konuştu.

“Diyarbakır Cezaevinde en can alıcı şey çığlık duymaktır” diyen Semavi, Özal döneminde erken tahliye olduğunu söyledi ancak faili meçhule gitmemek için annesinin babasının cenazesine bile vasiyetlerinin de gereği olarak gidemediğinin altını çizdi.

“Allah bize cezaevinde hidayet nasip etti. Kuran ile tanıştık” diyen Semavi, “Bugünkü Cumhurbaşkanımızdan özellikle Diyarbakır Askeri Cezaevinin onur müzesi haline dönüştürülmesi talebinde bulundum” ifadelerini kullandı.

Bu kadar zulmü yaşadıklarına rağmen bu gün hayatta olup, dimdik ayakta olup ülke bütünlüğü içinde Kürt meselesinin çözümü için fikir üretiyor, çalışıp çabalıyorsa bunun değerini bilmek lazım. İşte görüyorsunuz FETÖ münasebetiyle görevden atılanların yakınları bile hemen veryansın ediyor.

Bu ülke Semavilere borçludur demek içinden geldi. Ayrıca o süreçte bölgede yaşayan her insan anlatılması zor haller yaşadı, olan oldu, önemli olan bu zulmü unutmamak, hak ve dalet kavramı etrafında kenetlenmek, bu milletin huzur ve selameti için taş üstüne taş koymaktır.

Ayrıca bir Kürt vatandaşımız terör ve anarşiye baş vurmadan, başkasına hakaret etmeden ne derde desin “haklısın kardeş” dememiz gerekiyor.

Ben sivil hayatta yaşadıklarımı/şahit olduklarımı anlatırsam, bir kez daha kahr  olacaksınız en iyisi kalsın.

Allah bu memleketin, bu milletin sonunu hayr eylesin.

Amin demeniz dileğiyle.

Eyüphan Kaya

İnsan Hakları Cemiyeti Genel Sekreteri